Men kon er vandaag weer niet naast zien, in alle kranten, op vele websites en op TV; overal was de massacrash op het circuit van Las Vegas groot nieuws. Zelfs autosites die nooit over IndyCar berichten zetten de dood van Dan Wheldon op hun frontpagina. Autosport verkoopt blijkbaar enkel alleen als er doden vallen, zoals we twee weken geleden nog mochten ondervinden na het dramatische incident in de pits van het Circuit Zolder. Nochtans was ditmaal een slechte afloop van de race te voorzien, de organisatoren hadden er dan ook alles aan gedaan om er een spektakelstuk van te maken.
De IndyCar series zit in crisis, het aantal deelnemers neemt jaar na jaar af en vooral het aantal toeschouwers is de laatste vijf jaar drastisch geminderd. Enkel de 500 miles van Indianapolis trekt nog de massa, maar ondanks dat we dit jaar de honderdste verjaardag van dit monument beleefden, was de interesse buiten de Verenigde Staten maar matig. Hier in België werd de race nog redelijk gecoverd, dit omdat Bertrand Baguette meestreed voor de overwinning tot de laatste ronden. De organisatoren zijn dus druk op zoek naar een manier om de serie terug in de kijker te krijgen, een volledig nieuwe wagen voor volgend seizoen is één van de maatregelen die men nam.Maar vooreerst wou men het huidige seizoen in schoonheid beëindigen, het einde van een tijdperk moest waardig gevierd worden met het nodige spektakel. Daarvoor besloot men de laatste race van het jaar te voorzien van de grootste winstpremie ooit, vijf miljoen dollar. En waar kan men beter zulke jackpot verloten dan in het mekka van de gokindustrie, Las Vegas. Het probleem is dat de oval van Las Vegas een kort circuit is waar op verschillende plaatsen dan nog de maximumsnelheid gehaald wordt. Het circuit wordt dan ook door de rijders beschouwd als zeer gevaarlijk, zelfs de NASCAR piloten, die toch het één en ander gewend zijn , hebben een afkeer van het tracé. Ook Bertrand Baguette, die zaterdag als toeschouwer aanwezig was, beschreef het circuit als zijnde een finale onwaardig.
Bovendien besloten de organisatoren zoveel mogelijk rijders aan de start te krijgen en daarvoor werden zelfs oud-kampioenen en winnaars aangeschreven om mee te doen. Rijders als Arie Luyendijk die al jaren gestopt zijn met racen in éénzitters werden aangemoedigd om mee te dingen naar de jackpot. Rijders die, meestal wegens budgettaire redenen, geen volledig seizoen konden afwerken, mochten ook starten mits achteraan op de grid plaats te vatten. Zo ook Dan Wheldon die na zijn overwinning in Indianapolis geen race meer betwist had, hij moest als vierendertigste en laatste van start gaan. De vijf miljoen was juist voor deze rijders, die dringend op zoek zijn naar geld om volgend jaar terug aan de bak te komen, een niet te missen opportuniteit. Door deze extra toegevingen kwam men aan het grootste aantal deelnemers van het jaar, 34, één meer dan er op het veel langere cicuit van Indianapolis van start mogen gaan.
Zet alles samen, een kort circuit waar zeer hoge snelheden gehaald worden, dus geen ruimte om te remmen als het misgaat, het grootste aantal deelnemers, een geldprijs die iedereen verblindde en de rijders die het meest smachten naar die prijs op de laatste plaatsen op de grid. Wat de organisatoren in hun drang naar spektakel bekomen hadden, was al op voorhand zoals men het noemt een “recipe for disaster”. Misschien hadden ze wel gehoopt op enkele spectaculaire slippers en crashes, maar dit hadd niemand gewild. Ook de rijders zijn niet volledig onschuldig, niemand stelde de race of de veiligheid ervan echt in vraag, waarschijnlijk misleid door de hoge inzet. Dan Wheldon heeft die overmoed met zijn leven moeten betalen en geen één race, overwinning of geldprijs is een mensenleven waard. Laat ons hopen dat iedereen hieruit de nodige lessen trekt.
Wheldon is 33 geworden; de Brit laat een vrouw en twee kinderen achter.
